WCP:SYLVIA PLATH:CINDERELLA

"Cinderella" 

 Sylvia Plath

The prince leans to the girl in scarlet heels,
Her green eyes slant, hair flaring in a fan
Of silver as the rondo slows; now reels
Begin on tilted violins to span

The whole revolving tall glass palace hall
Where guests slide gliding into light like wine;
Rose candles flicker on the lilac wall
Reflecting in a million flagons' shine,

And glided couples all in whirling trance
Follow holiday revel begun long since,
Until near twelve the strange girl all at once
Guilt-stricken halts, pales, clings to the prince

As amid the hectic music and cocktail talk
She hears the caustic ticking of the clock.

WCP:RUDAKIرودکی

Rudaki Iranian stamp, 1964

بیار آن می‌که پنداری روان یاقوت نابستی

و یا چون برکشیده ابر پیش آفتابستی

سحابستی قدح گویی و می‌قطرهٔ سحابستی

طرب گویی که اندر دل دعای مستجابستی 

اگر می‌نیستی یکسر همه دل‌ها خرابستی

اگر در کالبد جان را ندیدستی شرابستی.

Rudaki رودکی 

شاعر و موسیقیدان 

 رودک , پنجکنت , ایران 

۲۳۷-۳۱۹ خ 

۸۵۸-۹۴۰ م.

خمریا ت و شعر های غنایی او به عنوان پدر شعر فارسی با ارزش است و شاید  همین ها سبب شده که در پایان زندگی اش 

دستگیر و شکنجه و کور شودو این در هزاره رودکی با نبش قبر و معاینه ی بقایای او به اثبات رسیده است  

---

CAME TO ME 

WHO?

SHE 

WHEN ?

In the dawn ,fraid 

What of?

Anger 

Whose?

Her father's

Confide!

I kissed her twice

Where?

On her moist mouth 

Mouth?

No

What then ?

Cornelian

How was it?

Sweeet

WCP:ANDRE GIDE

با یاد حسن هنرمندی ، ژید شناس ایرانی

“I am happy.
I am afraid of forgetting.
I would like for the memory of my happiness to endure beyond time.
I write because I am afraid of forgetting.”
— André Gide, from The Notebooks of André Walter

WCP:PHILIP LEVINE 1928-2015یلیپ لواین

Philp Levine
 Detroit,1928-2015,Fresno,Ca
U.S. poet laureate 2011-12
---
I think I must have lived
Once before not as a man or woman
but as a small quick fox pursued
By ladies and gentlemen on horseback
من فکر می کنم که یکبار دیگر زیسته ام
نه به عنوان مردی یا زنی
بلکه روباه کوچک تیزپایی
که نجیب زادگان زن و مرد بر پشت اسب ها
به تعقیبش بودند
ف.س

Clouds

1
Dawn. First light tearing
at the rough tongues of the zinnias,
at the leaves of the just born.

Today it will rain. On the road
black cars are abandoned, but the clouds
ride above, their wisdom intact.

They are predictions. They never matter.
The jet fighters lift above the flat roofs,
black arrowheads trailing their future.

2
When the night comes small fires go out.
Blood runs to the heart and finds it locked.

Morning is exhaustion, tranquilizers, gasoline,
the screaming of frozen bearings,
the failures of will, the TV talking to itself

The clouds go on eating oil, cigars,
housewives, sighing letters,
the breath of lies. In their great silent pockets
they carry off all our dead.

3
The clouds collect until there's no sky.
A boat slips its moorings and drifts
toward the open sea, turning and turning.

The moon bends to the canal and bathes
her torn lips, and the earth goes on
giving off her angers and sighs

and who knows or cares except these
breathing the first rains,
the last rivers running over iron.

4
You cut an apple in two pieces
and ate them both. In the rain
the door knocked and you dreamed it.
On bad roads the poor walked under cardboard boxes.

The houses are angry because they're watched.
A soldier wants to talk with God
but his mouth fills with lost tags.

The clouds have seen it all, in the dark
they pass over the graves of the forgotten
and they don't cry or whisper.

They should be punished every morning,
they should be bitten and boiled like spoons.

Faramarz Soleimani

WCP:LANGSTON HUGHES

Leyli Golzar

بگذار آمریکا دوباره امریکا شود
SATURDAY, FEBRUARY 07, 2015
بگذار آمریکا دوباره امریکا شود( بگذار این وطن دوباره وطن شود) گیل آوایی
شعرِ " بگذار آمریکا دوباره امریکا شود" را پیشتر زنده یاد شاملو به " بگذار این وطن دوباره وطن شود" تلخیص و ترجمه کرده بود.
این شعر را لنگستن هیوز در سال 1935 سروده است. نسخه اصلی آن در ماه جولای سال 1936 در مجله اسکوایر مگزین[1] منتشر شد. بعدها در کانزاس مگزین 1937 بازانتشار یافت و بازنگری شده در یک مجموعه شعر لینگستن هیوز بنام یک آواز نو، توسط نظم بین المللی کارگران[2] در سال 1938 منتشر شد. این شعر از رویای امریکایی سخن می گوید که هیچگاه وجود نداشت! اگر چه " رویای امریکایی" را همیشه به طنر "کابوس امریکایی" گفته ام !
هرچه هست این شعر را دوباره به فارسی برگردانده ام
گیل آوایی

بگذار آمریکا دوباره امریکا شود

لنگستن هیوز[3] (1902-1967 )

بگذار امریکا دوباره امریکا شود
بگذار رویایی شود که باید می شد
بگذار پیشگامی در دشت باشد
به جستجوی خانه ای که برای خود آزاد است

( امریکا هرگز برای من آمریکا نبود)

بگذار آمریکا رویای آرزومندانی باشد که آرزویش را داشتند
بگذار آن سرزمین بزرگ عشق باشد
جایی که هرگز نه شاهان تجاهل، نه حاکمان ستمگر تمهید می کنند
که هیچ انسانی توسط کسی در بالا لِه نمی شود

( امریکا هرگز برایم چنان نبود)

آه، بگذار سرزمین من جایی باشد که آزادی
با تاج گلِ دروغین، تاج برسر نمی شود
ولی فرصت در آن واقعی و زندگی آزاد است.
برابری را در هوایش تنفس می کنیم.

( برای من در این میهن هرگز نه برابری وجود داشت، نه آزادی در این میهن آزاد)
بگو کیستی که در سیاهی زمزمه می کنی؟
و کیستی که نقابت را بر ستارگان می کشی؟

من سفید پوست فقیرم، تحمیق و تنها شده
من سیاهِ با جای زخمهای بردگی ام
من مرد سرخپوستی ام که از سرزمینم رانده شدم
من مهاجرِ جدا شده از امیدی ام در جستجوی همان طرح احمقانه ای که سگ، سگ را می خورد، و توانمند ناتوان را لِه می کند.

من همان مرد جوانی ام سرشار از نیرو وُ امید، ژولیده در همان زنجیرِ بی انتهای سود، قدرت، بدست آوردن و تصرفِ زمین!
قاپیدنِ طلا! چنگ انداختن به شیوه های ارضاء نیاز!
به کار کشیدن انسانها و بالا کشیدن مزدهاشان!
تصاحب همه چیز برای طمع شخصی یک نفر!

من کشاورزم، بسته به زمین
من کارگرم بسته به ماشین
من سیاهم، خدمتکار همۀ شما
من مردُمم، فروتن، گرسنه،
یعنی که هنوز گرسنه ام همین امروز علیرغم رویایی- که باید باشد-
تا امروز سرکوب شده، - آه پیشگامان!
من، انسانی هستم که هرگز نشد در جلو باشم
فقیرترین کارگری که سالها مبادله شد
هنوز منم که رویای اولیه ام را در سر دارم.
در دنیای کهن، در حالیکه هنوز یک خدمتکار شاهانم
کسی با رویایی چنان نیرومند، چنان دلیرانه، چنان حقیقی
که حتی هنوز نشانه های توانمند تحقق آن
در هر آجر و سنگ، در هر تغییری می بیند که امریکا را چنان نمود که شده است.
آه، من همان انسانی هستم که دریاهای دور را در جستجوی جایی که وطنم شود، در نوردیده ام.
برای من، همانی که ساحل تاریک ایرلند، دشتهای لهستان و چمنزارهای انگلستان را ترک کرد
و از شنزارهای افریقای سیاه کنده شدم، آمدم میهن آزادی را بسازم.

آزادی؟
چه کسی گفت آزادی؟ من که نگفتم؟
یقینا من نگفتم؟ میلیونها آسودۀ امروز هم؟
میلیونهایی که وقتی اعتصاب کردیم شلیک شدند؟
میلیونهایی که هیچ چیز برای مزدمان ندارند؟
برای همۀ رویاهایی که امروز تقریبا مرده است.

آه بگذار آمریکا دوباره آمریکا شود
بگذار سرزمینی شود که هیچ وقت نشده است
و هنوز سرزمینی شود که هر انسانی آزاد است.
سرزمینی که از آنِ من است- انسان تهیدست، سرخپوست، سیاه، من! که آمریکا را ساخت.
کسی که عرق تن و خونش، کسی ایمان و دردش
کسی که آب شد، کسی که در باران شخم زد؛
باید رویای نیرومندمان را دوباره بیاورد.

حتمن، مرا با هر اسم زشتی که بخواهی صدا کن
فولاد آزادی آلوده نمی شود ( فولاد آزادی زنگ نمی زند )
سرزمینمان، آمریکا، را باید از آنهایی که همچون زالو در زندگی مردم زیسته اند، بازپس بگیریم.
آه، آری
آشکارا می گویم
آمریکا هرگز برای من آمریکا نبود
و با این حال به این سوگند قسم می خورم
آمریکا خواهد بود!
بدون زخم و آوار مرگ گانگستر ما
تجاوز، گسست پیوند و پنهانی و دروغ
ما، مردم، باید آزاد کنیم
سرزمین مان، معادن مان، گیاهانمان، رودخانه هامان، کوهستانها و دشتهای بیکران را
همه، همه را بر این ایالتهای سبز سبز بکشیم
و دوباره آمریکا را بسازیم.